Towarzystwo Przyjaciół Łodzi — Łódź, ul.Piotrkowska 17 lokal 12

www.tplodzi.eu

TPŁ
Łódź 90-406,
ul. Piotrkowska 17 lok.12
tel.: 607 828 892
tplodz1959@wp.pl

mural

Prezesi TPŁ - historia i teraźniejszość


  1. Robert Geyer
  2. Eugeniusz Ajnenkiel
  3. Sergiusz Kłaczkow
  4. Mieczysław Woźniakowski
  5. Józef Niewiadomski
  6. Krystyna Bobrowska
  7. Ryszard Bonisławski

Robert Geyer

ur. 1888, zm. 11/12 grudnia 1939 r.

Towarzystwo Przyjaciół Łodzi korzeniami sięga 1936 roku i zaliczane do kategorii Towarzystw małych ojczyzn.

Robert Geyer

„Do tej kategorii stowarzyszeń należy zaliczyć także powstałe w maju 1936 roku, a zarejestrowane w 1937 r., Towarzystwo Przyjaciół Łodzi, które liczyło wówczas 73 członków. Do grona jego założycieli należeli: inż. Karol Bajer, mecenas Bolesław Fichna, inż. B. Michelis, inż. Zygmunt Gundlach. Siedziba tego Towarzystwa mieściła się przy ul. Piotrkowskiej 102. Do pierwszego Zarządu zostali wybrani m.in. przemysłowiec Robert Geyer jako prezes, naczelny inżynier Kolei Elektrycznej Łódzkiej Włodzimierz Goebel, właściciel apteki Robert Rembieliński, ks. prałat Dominik Kaczyński, przemysłowiec Zygmunt Fiedler, dziennikarz „Kuriera Łódzkiego” Stanisław Rachalewski, wicedyrektor Izby Handlowo-Przemysłowej Mieczysław Hertz. Głównym celem Towarzystwa Przyjaciół Łodzi, podobnie jak wyżej wymienionych, była troska o harmonijny rozwój miasta, podniesienie jego poziomu sanitarnego i estetycznego. Przy realizacji tych założeń Towarzystwo zakładało bliską współpracę z władzami państwowymi i samorządowymi. W rozwinięciu szerszej działalności przeszkodził jednak wybuch wojny”.

Tekst z artykułu „Zapomniani społecznicy” rozdział pt. Towarzystwa małych ojczyzn według Marii Nartonowicz-Kot – prof. nadzw., dr hab. Instytutu Historii UŁ.

Był synem Gustawa Geyera i jego żony Heleny, jednym z ośmiorga rodzeństwa. Gdy miał 5 lat zmarł jego ojciec. Ukończył w Łodzi gimnazjum i Szkołę Kupiectwa, następnie studiował w Wyższej Szkole Handlowej w Dreźnie. Po powrocie w 1912 roku stryj Eugeniusz Geyer wprowadził go do zarządu rodzinnego przedsiębiorstwa, gdzie został dyrektorem ds. handlowych. Jeszcze w czasie panowania rosyjskiego w Polsce Geyerowie zadeklarowali polską narodowość, m.in. w rosyjskim rejestrze obywateli Łodzi.

Podczas I wojny światowej włączył się do działań Głównego Komitetu Obywatelskiego, organizował także Milicję Obywatelską. W okresie dwudziestolecia międzywojennego angażował się w liczne przedsięwzięcia społeczne i charytatywne, był prezesem Izby Przemysłowo-Handlowej w Łodzi. Był znany w Warszawie, gdzie kierował zarządem Domu Towarowego „Bracia Jabłkowscy” w Warszawie, współkierował Towarzystwem Budowy Domków Robotniczych, był jednym z założycieli łódzkiego oddziału Polskiego Towarzystwa Historycznego. Miał duże wpływy w ministerstwie gospodarki, był także honorowym konsulem Finlandii w Polsce.

W 1926 roku był członkiem łódzkiego ośrodka Stronnictwa Prawicy Narodowej.

Ze względu na trudną sytuację łódzkiego przemysłu po I wojnie światowej nie zdołał odbudować zakładów do kondycji przedwojennej, a po wybuchu wielkiego kryzysu w 1934 roku firma ogłosiła upadłość, a Geyer zrzekł się funkcji prezesa.

Około połowy listopada 1939 roku powołano w Łodzi Komitet Pomocy Więźniom obozu przejściowego na Radogoszczu, którego członkiem Geyer został.

Nocą 11 na 12 grudnia 1939 roku aresztowany został stryjeczny brat Roberta, Karol. Robert Geyer podjął interwencję u wojskowego komendanta miasta, został zastrzelony przez Gestapo wraz z Guido Johnem we własnym domu. Władze okupacyjne wydały nakaz zorganizowania pogrzebu w nocy, zakazały też zgromadzeń. Pomimo zakazu, na cmentarzu obecny był tłum robotników z fabryki Geyerów.

Przyczyny morderstwa nie są do końca jasne, jedna z wersji mówi, że przyczyną była odmowa podpisania Volkslisty, choć nie ma co do tego zgody.

Za działalność gospodarczą i społeczną odznaczony Krzyżem Orderu Polonia Restituta.

Źródło: Wikipedia.


Eugeniusz Ajnenkiel

Eugeniusz Ajnenkiel urodził się w 1900 roku w Łodzi.

Po ukończeniu szkoły podjął pracę jako pomocnik murarski. Swoją wiedzę uzupełniał samodzielnie, a następnie również na wykładach Uniwersytetu Ludowego im. Tadeusza Kościuszki i kursach Towarzystwa Oświatowego "Naprzód". W czasie I wojny światowej zgłosił się na ochotnika do Legionów, ale jako osoba niepełnoletnia nie został przyjęty. Zaangażował się w działalność Polskiej Partii Socjalistycznej, gdzie zajmował się m.in. kolportażem druków. Na polecenie partii wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej.

Eugeniusz Ajnenkiel - młodość

W listopadzie 1918 roku brał udział w rozbrajaniu Niemców w Łodzi. Był delegatem na XV Zjazd PPS w Warszawie, później również XIX i XXII Kongres. Zasiadał w Łódzkim Okręgowym Komitecie Robotniczym. Redagował organ Łódzkiego Okręgowego Komitetu Robotniczego "Łodzianin" oraz jego terenową mutację "Sztandar Pracy". Działał także w radzie Kasy Chorych, Związku Pracowników Komunalnych i Instytucji Użyteczności Publicznej, Okręgowej Komisji Związków Zawodowych w Łodzi, w Towarzystwie Uniwersytetu Robotniczego, Lidze Obrony Praw Człowieka i Obywatela. Pracował również w spółdzielczości: wiceprezes Rady Nadzorczej Robotniczej Spółdzielni Mieszkaniowej "Lokator", wiceprzewodniczący Rady Nadzorczej Banku "Społem" w Łodzi.

Karierę zawodowa rozpoczął od 1919 roku od pracy w urzędzie skarbowym. Od 1923 roku pracował w Zarządzie Miejskim w Łodzi. Od listopada 1938 roku pełnił funkcję kustosza do spraw organizacji Muzeum Walk Niepodległościowych im. Józefa Piłsudskiego.

We wrześniu 1939 roku był współkierownikiem obrony przeciwlotniczej Łodzi. 6 września wyjechał z miasta, ale wrócił po miesiącu i włączył się w działania ruchu oporu. W grudniu 1939 roku został aresztowany, a w styczniu 1940 roku wysiedlony do Krakowa, gdzie spędził całą okupację. Pracował w Krakowskiej Miejskiej Kolei Elektrycznej oraz działał w PPS.

Po wojnie kontynuował swoją działalność w ramach PPS. W lutym 1945 roku został kierownikiem Wydziału Propagandy Wojewódzkiego Komitetu PPS w Łodzi, a w marcu tego roku wiceprezydentem Łodzi. W maju 1945 roku wszedł w skład Rady Naczelnej PPS. Od stycznia 1947 roku posiadał mandat poselski w Sejmie Ustawodawczym.

Eugeniusz Ajnenkiel - prezes

W styczniu 1948 roku na konferencji sprawozdawczo-wyborczej PPS zgłosił zastrzeżenia wobec niektórych warunków zjednoczenia z PPR. Część jego kolegów uznała go za przeciwnika zjednoczenia i w atmosferze oskarżeń ustąpił z Rady Naczelnej PPS oraz stanowiska wiceprezydenta Łodzi. W październiku 1948 roku został wydalony z partii. Pozostawał posłem na Sejm, ale faktycznie z tej pracy również zrezygnował. Skoncentrował się na działalności spółdzielczej i społecznej. Przyczynił się m.in. do reaktywowania spółdzielni "Lokator" i objął funkcję przewodniczącego jej Rady Nadzorczej. Działał także w Towarzystwie Uniwersytetu Robotniczego. Pracował jako dyrektor Biura Dokumentacji Technicznej Remontów Budowlanych Przemysłu Lekkiego, był wicedyrektorem łódzkiej Izby Rzemieślniczej, inspektorem technicznym w Przedsiębiorstwie Montażu Urządzeń Kopalń Rud w Łodzi.

W 1956 roku przywrócono mu prawa członka partii, wówczas już PZPR, i powołano w skład Komitetu Łódzkiego. Od grudnia 1956 do listopada 1957 roku pełnił ponownie funkcję wiceprzewodniczącego Miejskiej Rady Narodowej. W latach 1957-1965 przez dwie kadencje był posłem. Uczestniczył w pracach Komisji Kultury i Sztuki oraz Komisji Planu Gospodarczego. W latach 1957-1973 był przez cztery kadencje radnym Rady Narodowej w Łodzi oraz przewodniczącym kilku komisji tej Rady. Od czerwca 1965 roku pozostawał na rencie dla zasłużonych.

Był współzałożycielem i pierwszym prezesem (w latach 1959-1967) Towarzystwa Przyjaciół Łodzi. Działał w Towarzystwie Przyjaciół Dzieci, gdzie był przewodniczącym oddziału łódzkiego i członkiem Zarządu Głównego.

Był znanym historykiem ruchu robotniczego. Z ramienia Komitetu Łódzkiego PZPR organizował Muzeum Historii Ruchu Rewolucyjnego w Łodzi. Później przewodniczył Radzie Naukowej tego muzeum. Wchodził także w skład Rady Naukowej Zakładu Historii Partii przy KC PZPR oraz Muzeum Włókiennictwa w Łodzi. Był również członkiem Komisji Historii Ruchu Zawodowego przy Centralnej Radzie Związków Zawodowych w Warszawie. Ogłosił około 250 publikacji dotyczących historii ruchu socjalistycznego i kultury robotniczej. Od 1931 roku należał do Oddziału Łódzkiego Polskiego Towarzystwa Historycznego.

W 1964 roku został laureatem Nagrody Miasta Łodzi. Był odznaczony m.in. Medalem Niepodległości, Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Orderem Sztandaru Pracy I klasy.

Zmarł w 1981 roku w Łodzi.

Publikacje Towarzystwa Przyjaciół Łodzi

Sergiusz Kłaczkow

Drugi prezes Towarzystwa Przyjaciół Łodzi. Sprawował tę funkcję w latach 1967-1972.

Był filologiem, dziennikarzem. Był redaktorem naczelnym „Głosu Robotniczego”, Centralnej Agencji Fotograficznej i „Argumentów”. Był sekretarzem Międzynarodowej Organizacji Dziennikarzy w Pradze.

Zmarł 3 marca 2002 roku w Warszawie.


Mieczysław Woźniakowski

Mieczysław Woźniakowski

Publikacje Towarzystwa Przyjaciół Łodzi Mieczysław Woźniakowski urodził się w 1909 roku w Łodzi. Był pedagogiem i działaczem społeczno-kulturalnym. Ukończył Wolną Wszechnicę i zdobył zawód nauczyciela. W latach 1945-1959 był dyrektorem III Liceum Ogólnokształcącego w Łodzi. Był prezesem Towarzystwa Przyjaciół Łodzi w latach 1972-1988. W 1975 roku otrzymał nagrodę miasta Łodzi za całokształt działalności oświatowej i kulturalnej.

Najdłużej przewodniczył Towarzystwu Przyjaciół Łodzi: od 1972 do 1987 r. Działalność Towarzystwa w tym okresie polegała na pogłębianiu przez mieszkańców znajomości historii swojego miasta, popularyzacji zagadnień kultury i sztuki oraz kształtowaniu pozytywnych społecznie więzi międzyludzkich. Do realizacji zagadnień służyły organizowane wycieczki po mieście, prelekcje, spotkania z ludźmi teatru, a wśród młodzieży gazetki, wystawy, foto-graficzne quizy, konkursy plastyczne, uroczystości oraz spotkania w Klubach Miłośników Teatru i Miłośników Literatury Współczesnej. Z inicjatywy zarządu T owarzystwa organizowano stały konkurs szkolny pod hasłem: Historia mojej szkoły – cząstką historii Łodzi. Młodzież, w ramach konkursu, uczyła się gromadzić pamiątki szkolne, nie objęte przepisami o archiwaliach, takie jak: dyplomy, puchary, zdjęcia nauczycieli, wyróżniających się członków Komitetu Rodzicielskiego, wycinki prasowe, kroniki.

Zmarł 22 sierpnia 1995 roku w Łodzi.


Józef Niewiadomski

Józew Niewiadomski

Józef Niewiadomski urodził się 2 stycznia 1933 roku. Działał w Towarzystwie Przyjaciół Łodzi. W Publikacje Towarzystwa Przyjaciół Łodzilatach 1988-1990 był jego prezesem. W 1990 roku zrzekł się funkcji przed upływem kadencji.

Od 1945 należał do ZMP (był m.in. wiceprzewodniczącym Zarządu Dzielnicowego Łódź Śródmieście), a od 1951 do PZPR. W latach 1954–1955 pracował w szkolnictwie, był także związany z harcerstwem jako zastępca komendanta (1957–1963) i komendant (1968–1970) Chorągwi Łódzkiej ZHP. Pełnił obowiązki I sekretarza Komitetu Dzielnicowego PZPR Łódź Śródmieście (1974–1976), a od 1986 do 1989 był I sekretarzem Komitetu Łódzkiego PZPR. Jednocześnie w latach 1986–1990 zasiadał w KC PZPR. Od 12 listopada 1985 do 17 lipca 1986 był ministrem budownictwa, gospodarki przestrzennej i komunalnej w rządzie Zbigniewa Messnera.

W latach 1977–1978 był wiceprezydentem, a w okresie 1978–1985 pełnił obowiązki prezydenta Łodzi i wojewody województwa miejskiego łódzkiego. Przystąpił do Sojuszu Lewicy Demokratycznej. W latach 2002–2006 sprawował mandat radnego Łodzi. Od 24 lutego 2010 do listopada 2010 był ponownie radnym miejskim. W wyborach w 2010 ubiegał się o wybór do rady VI kadencji, a w wyborach w 2014 o mandat radnego sejmiku województwa łódzkiego (także bez powodzenia).

Odznaczony Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.


Krystyna Bobrowska

Krystyna Bobrowska - kierownik literacki kilku łódzkich teatrów, honorowy prezes Towarzystwa Przyjaciół Łodzi

Krystyna Bobrowska

Urodziła się w Łodzi 30 września 1924 roku. W latach 30. XX wieku wraz z rodzicami: matką Heleną z Osmulskich i ojcem Tadeuszem Ulatowskim mieszkała w Łodzi przy ul. Daniłowskiego 5 na Osiedlu im. Montwiłła-Mireckiego. Beztroskie lata dzieciństwa spędzonego na tym poleskim, "przyjaznym" osiedlu opi­sała w artykule ,,0 mojej to Łodzi piosenka" ("Kronika Miasta Łodzi" . 1998 z. 1 s. 137-140). Kolejny łódzki adres to mieszkanie przy ul. Sien­kiewicza 59, skąd w 1940 roku piętnastoletnia wówczas Krystyna, jej o 3 lata młodsza siostra i rodzice zostali wyrzuceni przez władze niemieckie z nakazem osiedlenia się poza miastem. W drodze do miejsca zsyłki ro­dzinie udało się uciec i znaleźć schronienie pod dachem krewnych w Warszawie. Okres II wojny światowej spędziła w stolicy, gdzie uczęsz­czała do Gimnazjum im. Królowej Jadwigi (w 1941 roku "mała matura") i zdała egzamin maturalny w liceum handlowym (w 1943 roku).

W 1942 roku w Świdrze, na letnisku u wujostwa, poznała Władysława Bobrowskiego, później znanego łódzkiego chirurga (1915-1993), za którego wyszła za mąż w sierpniu 1943 roku. Wybuch powstania war­szawskiego zastał Krystynę Bobrowską, oczekującą narodzin pierwszego dziecka, w podwarszawskim Zalesiu. Tam też otrzymała tragiczną i na szczęście nieprawdziwą wiadomość o rozstrzelaniu męża wraz z innymi pracownikami szpitala. O "cudzie" mówi również pani Krystyna wspominając ucieczkę męża z transportu do Niemiec.

Ocaleni z wojennej zawieruchy, pozbawieni jakiegokolwiek dobytku, Bobrowscy powrócili do Łodzi. Tu zajęli 220-metrowy lokal przy ul. Sienkiewicza, w którym przeżyli wspólnie blisko pół wiekuPublikacje Towarzystwa Przyjaciół Łodzi. Ich dom tętnił życiem towarzyskim i rodzinnym. Gościli między innymi Ernesta Brylla, Kazimierza Dejmka, Wojciecha Młynarskiego.

Doczekali się dwojga dzieci. Córka Anna Bobrowska-Ekiert (ur. 1944, absolwentka PWSSP w Łodzi) jest znanym i cenionym scenografem w Teatrze Muzycznym. Syn - Krzysztof (ur. 1946, absolwent PWSTiTV), z zawodu reżyser i realizator telewizyjny, mieszka i pracuje w firmie reklamowej w Chicago.

Już jako dorosła kobieta, matka 10-letniej Ani i 12-letniego Krzysztofa, rozpoczęła wyższe studia na Uniwersytecie Łódzkim. W 1960 roku ukończyła filologię polską i teatrologię.

Od ukończenia studiów do 1984 roku kiedy przeszła na emeryturę zajmowała się sprawami literackimi w łódzkich teatrach: Teatrze Nowym (1961-1964, 1971-1984), Teatrze im. Stefana Jaracza (1966-1971) oraz Teatrze Muzycznym (1984-1987).

Pełniła także funkcję przewodniczącej Komisji Kultury Zarządu Łódzkiego Ligi Kobiet oraz pracowała w redakcji popularyzacji filmów oświatowych WFO.

Wchodziła w skład kapituły przyznającej nagrodę dla najlepszego redaktora (dawniej krytyka) sezonu, którą stanowi statuetka "Złote Pióro".

Publikacje Towarzystwa Przyjaciół Łodzi Przez wiele lat działała w Towarzystwie Przyjaciół Łodzi. Od początku działałała w Klubie Miłośników Teatru, w którym pełniła początkowo funkcję zastępcy przewodniczącego, a od 1963 roku przewodniczącej. Jest pomysłodawczynią "Srebrnej Łódki" przyPublikacje Towarzystwa Przyjaciół Łodziznawanej za najlepsze inscenizacje teatralne.

Przez wiele lat wchodziła w skład Zarządu Towarzystwa Przyjaciół Łodzi. Od 1970 roku pełniła funkcję wiceprzewodniczącej. W 1990 roku, po ustąpieniu Józefa Niewiadomskiego z funkcji prezesa, pełniła jego obowiązki do końca kadencji. W 1991 roku została wybrana na prezesa TPŁ. Stanowisko przekazała Ryszardowi Bonisławskiemu w 1999 roku. Od 2000 roku jest honorowym prezesem Towarzystwa Przyjaciół Łodzi.

Została wyróżniona Honorową Odznaką Miasta Łodzi oraz dwukrotnie Nagrodą Miasta Łodzi. W 2000 roku znalazła się w gronie nominowanych do tytułu Łodzianka Roku 1999. W 2000 roku została odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 2007 roku otrzymała medal "Pro publico bono im. Sabiny Nowickiej" przyznawany przez TPŁ. Otrzymała również Medal KEN, tytuł "Przyjaciel Dziecka 2000", "Łodzianka Stulecia".

Zmarła 29 kwietnia 2014 roku w Łodzi


Ryszard Bonisławski

Ryszard Bonisławski urodził się w 1947 roku w Łodzi.

Ukończył filologię polską na Uniwersytecie Łódzkim.

Ryszard Bonisławski

Od 1962 roku działa w PTTK. W czasie studiów został informatorem turystycznym i uzyskał uprawnienia pilota oraz przewodnika turystycznego (miejskiego, terenowego, górskiego). Przez cztery kadencje był prezesem Koła Przewodników Oddziału Łódzkiego PTTK.

Od roku 1970 związany jest z Towarzystwem Przyjaciół Łodzi, a od 1999 roku jest jego prezesem.

Pracę rozpoczął w Centralnym Muzeum Włókiennictwa (1971-1978). W latach 1978-1992 pracował w TKKF, gdzie zdobył uprawnienia instruktora narciarstwa biegowego i trenera siatkówki. Jest sędzią bocci oraz pierwszym w Łodzi sędzią triathlonu.

Od 1992 jest dyrektorem Centrum Informacji Turystycznej w Łodzi, który początkowo mieścił się w hali sportowej, a następnie jako Centrum Informcji Turystycznej został przeniesiony do Łódzkiego Domu Kultury przy ul. Traugutta 18, następnie do pałacyku na al. Kościuszki 88 i ostatecznie na ul. Piotrkowską 87.

W latach 90. założył oddział Polskiej Izby Turystyki w Łodzi. Jest jednym z pomysłodawców Krajowego Porozumienia Informacji Turystycznych i Targów Turystycznych "Na styku kultur". W latach 1992-1994 prowadził w łódzkim radiu stałą audycję o Łodzi i osobliwościach województwa, publikował cykle artykułów w Dzienniku Łódzkim i Poznaj Swój Kraj. Od kilkunastu lat ma swoją stronę w Kalejdoskopie - informatorze kulturalnym i turystycznym Łodzi i województwa łódzkiego. Wydał kilka książek i wiele folderów. Od 1994 roku prowadzi Filmową Encyklopedię Łodzi w TVP3 Łódź. Jako pierwszy łodzianin został finalistą konkursu Mistrz Mowy Polskiej. Jest członkiem Stowarzyszenia Historyków Sztuki. Był też wykładowcą reklamy i promocji na Uniwersytecie Łódzkim i w Wyższej Szkole Humanistyczno-Ekonomicznej w Łodzi.

W latach 1999–2004 należał do Unii Wolności. Od 1998 do 2002 sprawował mandat radnego sejmiku łódzkiego z ramienia tej partii. W wyborach parlamentarnych w 2001 z poparciem UW bez powodzenia ubiegał o mandat senatora w ramach Bloku Senat 2001 (zajął 4. miejsce, zdobywając około 69,4 tys. głosów). W wyborach samorządowych w 2006 bezskutecznie kandydował do łódzkiej rady miasta z KWW Lepsza Łódź Waldemara Bohdanowicza. W 2010 został kandydatem Platformy Obywatelskiej do sejmiku łódzkiego, uzyskując mandat radnego. W wyborach parlamentarnych w 2011 został wybrany do Senatu VIII kadencji jako kandydat PO. Z listy PO kandydował także w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014, nie uzyskując mandatu. W 2015 został ponownie wybrany na senatora (dostał 85 639 głosów). W 2005 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
żródło: Wikipedia

W 1995 roku otrzymał odznakę "Zasłużony dla Miasta Łodzi", a w 2001 roku Nagrodę Miasta Łodzi.

Odsyłacz do strony Senatora RP
herb
Kalendarium:
notatki ze spacerów 2017
Znalezione w sieci:
do góry strony

Zespół autorów tekstów i zdjęć chyba, że podpisane inaczej:
Marta Domańska, Marek Kołacz, Leokadia Zawadzka, Piotr Domański
Barbara Garuska,Tomasz Garuski, Katarzyna Wiśniewska
(wykorzystano również materiały archiwalne oraz będące w domenie publicznej) paw_mak © aktualizowana dnia: